Hondse verhalen:

“Hondse verhalen” Schrijvers gezocht, die hier op mijn website een verhaal, anekdote of eigen beleving met hun hond(en) of met andermans hond(en) kwijt willen. Het moeten korte stukken zijn, die voor een ieder, die dit leest een glimlach of een traan tevoorschijn tovert.
Je naam eronder mag een pseudoniem zijn, maar als je een stukje naar mij stuurt, wil ik graag je eigen naam, adres, telefoon en emailadres erbij en ik plaats het verhaal alleen na goedkeuring.
Reacties op de verhalen kunnen in het gastenboek geplaatst worden en dit wordt erg gewaardeerd!!!!!

Inhoudsopgave.

1- Hond in zicht.
2- Ijzige actie.
3- ADEL, mijn geliefde wolbaal.
4- Ongewild knock-out.
5- Een elftal, maar niet om mee te voetballen....
6- Noeschka, mijn verjaardagskado
7- Zacht in de bek ...kwek kwek.
8- Tibbe, de ruwharige dwergteckel.
9- Elvie, die haar neus ergens in steekt.
10- Het grootste geluk is klein geluk.

Hond in zicht.

Door en door warm van de zon loop ik het zeewater in en duik meteen een flinke golf in, lekker in één keer erdoor en laat me drijven op mijn rug, terwijl ik peddelend met mijn armen naast mijn lichaam het drijfvermogen van mijn lijf bestuur.
Dobberend dein ik mee op de golven, mijn tenen omhoog en proef het zout op mijn lippen, ik geniet....!
Plotseling hoor ik mensen roepen en fluiten vanaf het strand en sta met beide benen op de zeebodem ineens alert naar die mensen te kijken, ze maken gebaren in mijn richting en ik zie, dat niet ver van mij vandaan een hond in zee zwemt.
"Die is wel erg ver in zee", zeg ik tegen mezelf en kijk nog eens naar die hond en zie hem langzaam onder water verdwijnen..."Mijn God, die hond kan niet meer, die is doodmoe, wat een idioten om een hond zo ver in zee te laten zwemmen!" Ik roep tegen die mensen op het strand, dat ze hem moeten komen halen, maar er gebeurt niks en zie dat die hond weer boven water verschijnt en een tel later weer onder water verdwijnt.
Ik besluit hem dan zelf maar te gaan redden en zwem als een gek naar hem toe... Ik zie hem niet meer en speur onder water, maar zie hem niet, waar kan hij zijn? Hij mag niet verdrinken, ik zal hem redden.
Ineens verschijnt zijn kop weer boven water op zo'n drie meter bij me vandaan en denk bij mezelf, terwijl ik in zijn grote ogen kijk, dat is toch geen hond!
Toen viel het kwartje bij deze hondengek en zwom het hele eind naar het strand terug met het ongelooflijk stomme gevoel, dat ik een zeehond had willen redden....

Terschelling, augustus 2007, Sonja Hiemstra (een waargebeurde vertelling).

Terug naar inhoudsopgave.


Ijzige actie.

In de winter van 1952 was ik een kleuter van vijf jaar en heel ondernemend.....
Wandelend met de trouwe viervoeter van mijn grootouders liep ik bij een licht bevroren meertje in de buurt, waar wij woonden in die tijd.
De hond, een kruising tussen een Poedel en een Duitse Staander was nog geen jaar oud en liep het dunne ijs op om achter een eend aan te jagen.
Tot mijn grote schrik zakte Loebas een eindje van de kant door het ijs en probeerde tevergeefs weer op de gladde wakrand te klimmen, plonzend met zijn voorpoten in het ijskoude water van het wak. Ik aarzelde geen moment en begaf mij op het ijs op weg naar Loebas, de drenkeling, maar bij hem aangekomen, begaf het ijs het en ik belandde naast de hond in het wak...
Gelukkig had ik pas een zwemdiploma gehaald en trappelde keurig met mijn wijsvingertjes boven water, zoals ik dat geleerd had met de zwemlessen in het water. Op mijn hulpgeroep kwam de bakker, die in die tijd nog met een broodkarbakfiets langs de huizen ging, aangerend en zag, dat hij zonder stok mij niet zou kunnen bereiken en stormde weg om een hulpmiddel te halen...
Met een geleende polsstok kwam hij terug en stak die naar mij uit en met één handje vast aan de stok en één handje aan een hondepoot wist ik buikglijdend met hond de kant te bereiken.
Bibberend en drijfnat stond ik op de kant, maar durfde niet naar huis, want ik had mijn nieuwe winterjasje aan en dacht, dat dit een flinke straf zou opleveren..... de bakker bracht mij tot de hoek van de laan, waar ik woonde, maar verder wilde ik niet.
Het eind van het liedje was, dat ik mijn moeder, die gewaarschuwd was, zo snel op haar ietwat korte beentjes naar me toe zag rennen en mij snikkend naar huis droeg, me meteen in een warm bad stopte en helemaal niet boos op me was.
Hierna werd ik in bed gestopt met een kruik en de volgende dag kwam de bakker mij een groot suikerbeest brengen op de goede afloop en mijn moeder was hem zo dankbaar voor zijn reddingsactie, dat ze hem bijna had geknuffeld, maar dat was in die tijd niet zo gewoon......
Er zijn meer verhalen over Loebas, de familiehond, te vertellen, maar die komen later nog weleens hier op de website.

Sonja Hiemstra.

Terug naar inhoudsopgave.

ADEL, mijn geliefde wolbaal.

Nooit las ik in die tijd advertentierubrieken, maar die bewuste avond las ik een advertentie, waarin een Duitse Staande Draadhaar door omstandigheden werd aangeboden. Het was een teefje van acht maanden en toen ik dit las, voelde ik een kriebeltje....
Deze hond, daar moest ik naar toe, dat zei mijn gevoel, op één of andere manier wist ik, dat deze hond bij mij moest zijn en ik belde meteen de eigenaar op! We maakten een afspraak voor die avond en ik liet de eigenaar beloven, dat hij de hond niet zou verkopen, voordat wij kwamen kijken... Die avond reden wij naar het noorden van Friesland, een dijkdorpje aan het wad en daar aangekomen op het adres van eigenaar, werden twee honden uit hun hokken in de garage vrijgelaten: de één was een Golden Retriever en de ander was de Duitse Staander, die dolenthousiast op mij toe kwam en mijn mond viel open... Het is net Loebas, riep ik uit en sloot de hond in mijn armen! Ongelooflijk was dat, de vacht, de ogen en de aanhankelijkheid, de hele uitstraling was een exacte kopie van de hond, waar ik mee opgegroeid was als klein meisje en we hebben haar toen zonder aarzeling meteen meegenomen naar huis. Thuis aangekomen nam ik haar los mee uit en ze week niet van mijn zijde, dartelde over onze dijk of ze dat al kende en keek me af en toe aan met zo'n blik van toewijding, dat mijn hart smolt van liefde voor dit wolbaaltje.
Het stond in de sterren geschreven, dat deze hond bij mij en mijn gezin een plek zou krijgen en ik zou bijna geloven in reïncarnatie, want Loebas was terug op aarde....

Sonja Hiemstra.

Terug naar inhoudsopgave.


Ongewild knock-out.

Bij ons in de buurt woonde een bejaard echtpaar met een veel te dik zwart pinchertje, het was wel een leuk speels mormeltje en hun buurjongen liet af en toe het beestje uit om hem wat beweging te geven.
Op een dag liepen Pedro, dit was het kleine pinchertje en die buurjongen voor ons huis langs, waar wij bezig waren allerlei hockeyslagen te oefenen op straat om ons voor te bereiden op de komende wedstrijd. Pedro vond het schitterend om een weggeslagen bal op te halen en bracht hem keurig weer naar ons terug en met zijn tong uit z'n bekkie keek hij smekend om herhaling van dit spelletje.... Ik vond het ook wel geinig en haalde uit met mijn stick om de bal een flink eind weg te slaan, maar op het moment, dat ik de bal zou raken, hapte Pedro naar de bal en de stick raakte het arme beestje vol tegen het koppie... Door de klap maakte hij een draai in de lucht en kwam met zijn pootjes naar boven op zijn rug terecht en lag knock-out op straat, terwijl wij in paniek er omheen stonden. Ik dacht, dat ik hem doodgeslagen had en huilde tranen met tuiten van schrik, één van ons had de tegenwoordigheid van geest om een bats water uit de sloot over Pedro heen te gooien en wat een wonder, er kwam weer leven in.
Wankelend stond Pedro op zijn pootjes en liep meteen naar huis, de richting wist hij nog feilloos te vinden. De buurjongen heeft het nooit aan het bejaarde echtpaar durven vertellen, maar het hondje wilde nooit meer met zijn baas langs ons huis lopen en ik zag het hondje vaak meegetrokken worden aan zijn riem langs deze onheilsplek en de baas heeft deze onwilligheid nooit begrepen....

Sonja Hiemstra.

Terug naar inhoudsopgave.


Een elftal, maar niet om mee te voetballen....


Onze Adel, de Duitse Staande Draadhaar was drie jaar oud,toen ik graag een nestje met haar wilde fokken, ik vroeg de rasvereniging om een goede dekreu en kreeg een adres in Oss.
Dat kwam goed uit, want daar woonde mijn zus en ik reed op het goede dekkingstijdstip met Adel richting Brabant om haar in aanraking te brengen met een onbekende lover met goede papieren.... Het was inderdaad een prachtige reu, zelfs kampioen van Nederland, waar onze Adel onmiddellijk en vol verlangen voor viel, nou ja, het ging meteen goed, het tijdstip was precies het juiste, want ze werd zwanger.... Mijn voorbereiding was boeken lezen over dit fenomeen en alles in huis halen, wat nodig is voor deze bevalling en dat was een goede zaak, Jaap had een hok getimmerd, waar het dak van afgehaald kon worden. Een deel van het schuurtje werd uitloop voor het toekomstige grut met een luik naar buiten en een deel van de tuin werd omheind als speelweide. De dag, dat Adel uitgerekend was, begon met onrustig gedrag en de schuur, waar ze inmiddels aan gewend was, wilde ze niet meer uit en haar hok werd door haar met veel gekrabbel in het stro tot een baringsplek gemaakt. Ik bleef bij haar en op het moment,dat de eerste pup geboren werd, keek ze vol verbazing naar dit nog ingepakte wezentje en maakte helemaal geen aanstalten om dit kadootje uit te pakken.... Als nieuwbakken vroedvrouw heb ik dat meteen wel gedaan en de navelstreng stuk gemaakt, het pupje drooggewreven en bij haar gelegd, piepend op weg naar een tepel. Dat was het moment, dat ze begon te likken aan haar eerste en bij het volgende pupje kwam het instinct om de pup van het vlies te ontdoen op gang en ook verorberde ze de nageboorte meteen. Dat ging goed en na 8 puppen, besloot ik even met haar te gaan wandelen voor een plasje, ik dacht dat het nu wel klaar was met het werpen, maar ze wilde snel weer terug en tot mijn stomme verbazing wierp ze er nog drie....
Zo werd in ons schuurtje een elftal geboren en een hond heeft niet zoveel tepels, maar haar melk stroomde rijkelijk, als een pup verzadigd was rolde het van de puppyberg af en kon een ander pupje er weer bij. Elke dag woog ik alle elf op de keukenweegschaal en noteerde het gewicht, de puppen, die niet genoeg aankwamen kregen met de fles extra puppymelk. Binnen no time kende ik elk pupje, de tekeningen waren duidelijk en herkenbaar voor mij. Adel was een geweldige moeder en heeft haar kroost heel goed verzorgd met mij als hulpje, na drie weken begon de bijvoeding en het poepruimen... Na vier weken konden ze het luikje door en in de tuin ravotten, het werd een zomer met twaalf honden en ik genoot er intens van! Advertenties in allerlei kranten zorgden ervoor dat ons elftal een goed baasje/vrouwtje kregen, tegenwoordig gaat dat via een website, zoals mijn teckelkenneltje “van het Phaedrahiem” nu heeft. Ik ben er blij mee!!!!!!!!!!!!!!
Één reutje hebben we zelf gehouden, Boris, het was de grootste van het nest en groeide uit tot een prachtige uit de kluiten gewassen Duitse Staande Draadhaar. Het was een heerlijke hond en samen met Adel een hecht duo. Over de belevenissen van dit stel zijn heel wat verhalen te vertellen en
wie weet komen die nog wel eens hier op de website.....

Sonja Hiemstra.

Terug naar inhoudsopgave.

Noeschka, mijn verjaardagskado.

Op mijn 12e verjaardag werd ik verrast met een kado, dat al sinds ik leerde schrijven als nr. 1 bovenaan mijn verlanglijstje stond: een hond! Het was een lakense herder van een half jaar, die een training tot politiehond had gevolgd, maar omdat ze niet tegen het geluid van schieten kon, werd verkocht... Wat was ik blij met haar, ik huilde van geluk toen ik haar kreeg en mijn vader hield het ook niet droog, toen hij dat zag.... Een pientere hond was deze Noeschka en dol op verstopspelletjes, je kon haar bal ergens in de kamer verstoppen en dan als je “zoek” riep, ging ze alle plekjes besnuffelen, waar de bal eventueel kon zijn en altijd vond ze de bal terug! Ook kon ze deuren open maken door op de deurkruk met haar voorpoten te gaan staan en de kruk naar beneden te duwen, dan liep ze achteruit en de doorgang was open. Je kon haar alles leren, apporteren van stokken of een bal, kon ze binnen no time, maar dat had ze misschien al bij die politiehondencursus geleerd, dat weet ik niet. Ze hield van die cursus nog een vervelende gewoonte over, als er iemand een beetje vreemd liep op straat, greep ze die persoon bij de hielen en zodoende hebben we veel broeken en nylons moeten vergoeden tijdens haar leven, ze beet nooit door, maar het was wel een vervelende gewoonte, die ze nooit afleerde.... Deze hond kon ook lachen, teminste het leek op lachen, ze trok haar bovenlip op, zodat haar tanden bloot kwamen als ze heel blij was, bijvoorbeeld als een van ons thuis kwam en het pad opliep, ze stond dan voor het ruit van de voorkamerdeur met haar grote oren naar achteren en haar tanden bloot kwispelend blij te wezen. In mijn pubertijd was ze mijn uitvlucht om mijn toenmalig vriendje naar buiten te lokken, ik floot de hond en hoera daar was mijn geliefde meteen present... wat heb ik haar veel uitgelaten in die periode, tot beider genoegen! Noeschka heeft ook een nestje gehad, boven op het kleine kamertje met balkon, dat was helemaal ingericht voor het puppygebeuren, ze was een goede moeder en heeft vier Lakense herdertjes groot gebracht. Helaas is ze op een nare manier aan haar einde gekomen, mijn moeder heeft haar op zekere dag onaangelijnd mee uit genomen langs een weg, waar toch wel vaak een auto langs kwam en ze zag een andere hond aan de overkant van deze weg. Ze schoot de weg over en kwam onder een auto, ze was op slag dood. Ik was toen 18 jaar en met zeilvakantie in Friesland, Jaap heeft me toen moeten troosten, want ik was mijn eerste eigen hond kwijt en dat heeft lang pijn gedaan, het was een heerlijke hond, deze Noeschka!

Sonja Hiemstra.

Terug naar inhoudsopgave.

Zacht in de bek ...kwek kwek.

In het vroege voorjaar nestelen bij ons in de berm van de dijk wilde eenden, dicht bij de sloot, verstopt in het riet, geen mens, die het ziet. Boris en Adel, onze draadharige Duitse staanders met hun goede jachtneuzen konden heel goed nesten opsporen en met een “NEE” van mij bleven ze van de eieren af, als moedereend verschrikt van het nest opvloog, maar op een avond ontdekte ik bij thuiskomst van een wandeling, dat ze iets in de bek hadden.... Met bolle wangen stonden ze schaapachtig bij het klompenhok en dropten beiden een eendenei in mijn handen, ongeschonden, geen barstje te zien! De eieren waren warm en er kwam geluid uit, de eieren piepten..... Wat te doen, een cake van bakken was niet aan de orde, het stadium van pasgelegd was allang gepasseerd en uit welk nest ze de eieren hadden gestolen was niet bekend. Ik besloot de eieren onder de rode lamp te leggen in een bedje van stro in een doos op de slaapkamer en af te wachten of er een geboorte zou plaats vinden. En ja hoor, na twee dagen kwamen de eieren uit en twee wilde piepeendjes scharrelden door de doos! Een bakje met eendenkroos en wat eendenopfokvoer met water gemengd was voldoende voedsel voor deze eendenkuikens en ze groeiden als kool. De slaapkamer werd nu verruild voor een plek in de hondenkennel buiten. Met vijverfolie werd een zwemplek gecreëerd en elke dag vulde ik emmers met kroos en water uit de sloot om hun zwembad van fris eendenwater te voorzien. Wat een modderbad maakten ze van de buitenkennel....In drie weken waren ze zo gegroeid, dat het flinke eenden waren geworden, maar ik wilde er geen tamme eenden van maken, want ze moesten het straks wel weer in de natuur kunnen redden zonder ons, dus niet op schoot of aaien. Ze waren wel goed aan ons gewend, maar ik waakte ervoor, dat ze te tam werden, het waren per slot van rekening wilde eenden en dat wilde ik ook zo houden. Op zekere dag waren de twee groot genoeg om de wijde wereld te verkennen en zelfstandig hun leventje op te pakken, maar waar zou ik de eenden het beste kunnen loslaten? Niet te dicht bij huis, want dan kwamen ze weer op het erf, dus zocht ik een rijke sloot met meerdere eenden een paar weilanden verderop en in het poezenmandje met deurtje verhuisde ik de eendjes er naartoe. Het was een grappig gezicht de eenden in die sloot, ze zwommen gewoon de wereld van de andere eenden binnen en ik ging weg zonder dat ze achter mij aankwamen, ze snepperden kroos en dat was dat! We hebben nog een keertje eendeneieren onder de lamp gehad en dat waren er drie: Kwik, Kwek en Kwak, die hebben we op de zelfde wijze groot gebracht, dat was omdat de oevermaaier van de boer de moedereend onthoofd had, die op haar nest bleef zitten tijdens die actie, dat was wel dramatisch, maar drie van haar kinderen hebben we kunnen redden.

Sonja Hiemstra.

Terug naar inhoudsopgave.

Tibbe, de ruwharige dwergteckel.


Een maandje is hij nu bij ons, onze 'lieve harige huisvriend' zoals we hem voor de grap noemen, oftewel onze Tibbe. Tibbe hoort helemaal bij ons en we willen 'm voor geen goud meer kwijt, graag wil ik vertellen hoe we hem hebben 'gevonden' en hoe de eerste maand met hem is verlopen. Al een hele tijd, dat wil zeggen, een paar jaar, dacht ik na over de aanschaf van een ruwharig teckeltje. Mijn man en ik zagen deze hondjes ook altijd als we in het bos gingen wandelen (we waren er waarschijnlijk extra op gefocust...) en wat vonden we ze geweldig, niet alleen qua uiterlijk maar ook dat lieve, eigenwijze en dappere karakter sprak ons erg aan. Aangezien we allebei een drukke baan hadden en ik daarnaast nog een deeltijd studie volgde, vonden we het niet verantwoord om een teckeltje aan te schaffen. Je laat zo'n beestje natuurlijk niet de hele dag alleen ! Dit jaar kreeg ik rugklachten en zat ik daardoor thuis, de studie moest ik helaas staken, een heel vervelende periode maar...eindelijk wel alle tijd voor een teckeltje. "Zullen we wel, zullen we niet?" De grote zoektocht kon nu echt beginnen ! Weken zochten we op het internet. We wilde zeker niet over een nacht ijs gaan. Het uiterlijk van het teckeltje was voor ons van ondergeschikt belang het ging ons met name om zijn karakter. Een vrolijk stabiel hondje, niet dominant maar zeker ook niet bang, zo'n beestje dat zochten wij. Onze voorkeur ging in eerste instantie absoluut niet uit naar marktplaats, omdat daar ook heel veel broodfokkers op staan. Maar... het moet gezegd worden... er zijn daar wel de meeste advertenties te vinden. We zagen zeer uiteenlopende advertenties voorbij komen en ineens stond hij daartussen: DE advertentie van het Phaedrahiem. Zij hadden nog een stoer en lief reutje en bovendien zagen we op de foto dat het nog een echte knapperd was ook. Ik weet niet meer wat me precies aansprak, maar het was de toon van de advertentie en de mails daarna, waaruit de betrokkenheid bij de hondjes bleek. Bovendien waren vader en moeder teckel aanwezig, mooier kon niet. Ik werd helemaal enthousiast en er werd een afspraak gemaakt om het hondje te gaan te bekijken. Klein probleem was dat ik in Brabant woon en het Phaedrahiem in Friesland is.... Wat daarnaast ook niet uit te vlakken was, ik was herstellende van een hernia operatie en kon/mocht eigenlijk nog niet zoveel auto rijden. Ik ging toch...De heenweg stopte ik 15 keer en terug 12 keer, maar... ik kwam er. Toen ik Bør (zo hadden Sonja en Jaap dit pupje genoemd) zag was ik voor 300 % verkocht. Dit werd 'm! Na een laatste telefoontje met manlief (check en dubbelcheck: "Staan we er echt samen achter?" "Gaan we de komende jaren heel goed voor dit beestje zorgen?") was het beslist. Dit werd 'm echt! Uiteindelijk reed ik helemaal hyper terug naar het Brabantse land, er bestaat geen beter medicijn tegen rugpijn als de gedachten aan je hondje en dan kei hard meezingen met de radio! De weken die volgde werden we regelmatig op de hoogte gehouden van het wel en wee van ons hondje en we kregen heel veel foto's per mail. Dat was super ! Toen kwam eindelijk DE dag dat we onze Tibbe op mochten gaan halen. Samen met mijn man (die mocht deze keer rijden...) gingen we goed gemutst naar Friesland. Na een lange reis werden we hartelijk ontvangen met appeltaart, we kregen goede tips en een puppypakket mee. Ik vond het fijn dat Sonja mee naar de auto liep om daar zelf het pupje bij mij op schoot te zetten. Ik zag dat het haar raakte om afscheid van hem te nemen, we beloofde om haar op te hoogte te houden en dat hebben we ook gedaan. Binnenkort komen Sonja en Jaap een keertje kijken bij ons en dat vinden we erg fijn. Ik kan wel een boek schrijven over Tibbe maar ik weet niet of dat zo interessant is... Ik zal daarom kort wat belevenissen uit de eerste 4 weken beschrijven:

Mee met de auto:
De eerste auto rit was voor hem meteen een hele lange, maar Tibbe deed het geweldig! Hij zat bij mij op schoot, we hadden ook een reistas meegenomen omdat we van kennissen gehoord hadden dat hun pupje daar heel rustig in werd. Op schoot ging het echter prima, na een paar piepjes, viel hij in diepe slaap. We twijfelden of we halverwege zouden stoppen maar hij lag zo lekker te slapen dat we het zielig vonden om hem wakker te maken. Hij werd pas wakker toen we bijna thuis waren. Hij heeft toen een klein beetje gespuugd (gelukkig hadden we een handdoek mee) maar hij leek niet echt onder de indruk. Vanaf die eerste autorit gaat hij elke week minstens 2 keer mee met de auto. Ik merkte dat hij op een leeftijd van 11 weken ineens een beetje onrustig werd in de auto (kwijlen, piepen, bijten in de rand van de reistas) ik heb hem alleen geaaid op het moment dat hij stil was en ik heb zijn gepiep en gebijt genegeerd en daarnaast als een gek zitten lachen achter het stuur. Ik hoopte hiermee te bereiken dat hij zou begrijpen: in de auto is het LEUK ! Mede weggebruikers hebben vast gedacht dat ik auditie deed voor een tandpasta-reclame, maar ik denk toch dat het geholpen heeft. Nu is hij 14 weken en wordt helemaal enthousiast als hij de reistas ziet want dan weet hij dat hij dan mee mag. In de auto gaat hij nu op z'n gemakje in zijn tas liggen, het doet hem niks meer.

Wennen aan het halsbandje:
Tibbe was een volhouder. Hij was erg duidelijk: geen bandje om zijn nek. Hij ging niet jammeren, hij ging niet piepen, maar hij ging liggen en met grote droevige ogen keek hij ons aan: "Hoe kunnen jullie mij dit vreselijks aan doen!" Al snel was hij de hoofdrolspeler in zijn eigen drama soapserie 'mijn halsbandje en ik'. Mijn man en ik wisten niet goed wat te doen. Korte tijd het bandje aan en dan weer af, dit per dag opbouwen, leek ons een goed idee. Helaas... zodra Tibbe het halsbandje om had vloog hij in zijn bench, hij hoefde niet te plassen, hij hoefde niet te poepen, hij hoefde zelfs niet te eten of te drinken dat deed hij allemaal pas met het halsbandje af... Dus na een paar dagen zat hij zo per 'oefensessie- met- zijn- halsbandje- om' een hele lange tijd in zijn bench en we maakten ons zorgen vooral om het niet willen eten en drinken. Ik mailde Sonja en vroeg ook de leidster van de puupycursus om raad. Zij gaven alletwee aan dat teckels echte toneelspelers zijn en als de nood echt hoog is dat hij er dan wel uit komt. Zo kwam het dat onze Tibbe op een bewuste donderdag (toen ruim 9 weken oud) ruim 6 uur (!) in zijn veilige hol, de bench, heeft gelegen. Uiteraard stond de deur open en een vol voerbakje stond hem op te wachten. We probeerde het met lieve woordjes, we probeelde het met negeren, wat we ook deden hij hield vol en keek als de zieligste hond van de wereld. Mijn man en ik zaten behoorlijk in de piepzak. Hoelang houdt hij dit vol? Na ruim 6 uur leek Tibbe eindelijk genoeg te hebben van zijn hoofdrol, hij schudde zijn lijfje en trippelde werkelijk alsof er niks aan de hand was, al kwispelend naar zijn voerbakje. Vanaf die dag draagt Tibbe dag en nacht zijn halsbandje, zonder probleem. De aanhouder wint!

Het kruikje:
Een week voor we onze Tibbe gingen halen bij het Phaedrahiem kwam ik via internet op het fenomeen Snuggle safe. Dit is een soort dikke frisbee met een hoesje van fleece stof er om. Het is een speciale huisdierenkruik, die erg lang warm blijft na opwarming in de magnetron. Het hoesje heb ik naar het Phaedrahiem gestuurd met de vraag of ze het bij moeder en pups wilde leggen zodat er een nestgeurtje aan kwam. Tibbe was dol op zijn Suggle safe, hij krulde zich er op en lag zo de hele nacht lekker warm in zijn bench. Na 3 weken zagen we hem plotseling met dat ding in de weer om het opzij te duwen (en dat is toch een behoorlijk gewicht!) We hebben de Suggle Safe toen voor de veiligheid maar uit zijn bench gehaald, maar voor de eerste dagen/week is het echt een ideaal ding en ik kan het dan ook iedereen aan raden.

De puppycursus:
Vanaf 10 weken gaat Tibbe mee naar de puppycursus. Het kon al een week eerder maar toen was hij nog in staking met zijn halsband. We begonnen dus een week later, de andere honden hadden de week er voor al kennis gemaakt. Tibbe keek even de kat uit de boom en ging op mijn voeten liggen. Het was de bedoeling dat we 1 voor 1 het veldje op kwamen lopen. Ik probeerde Tibbe te lokken. Achter ons kwam een hele lieve labrador pup die kwam kennismaken, hij snuffelde wat bij de staart van Tibbe en...beet hem toen vol in zijn kontje. Ik schrok me een hoedje! Het andere baasje fluisterde nog: "Dat doet ie anders nooit" Ik dacht: "Daar gaat z'n socialisatie, dat komt nooit meer goed met grotere honden". Tibbe maakte zich veel minder druk dan de baasjes, hij schudde heel arrogant zijn kopje en liep spontaan trip- trip- trip het veldje op. Het ijs was gebroken. Hij zoekt veel contcat met de andere baasjes en hondjes. Hij vindt iedereen leuk. Tijdens de lessen doet hij over het algemeen vrolijk mee, maar hij is en blijft wel eigenwijs. Als hij geen zin heeft laat hij mij gewoon voor paal staan. Van de andere kant is hij wel heel dapper en niet snel van zijn stuk. "Willen jullie dat ik door een tunnel loop? Okay geen punt!" (en dan zie ik vanuit mijn ooghoeken het baasje met de herderpup, die ons de eerste les gewoon uitlachtte en vroeg wat ik "met zo'n mormel"op de cursus kwam doen, zijn pup zo'n beetje die tunnel in duwen...dan ben ik zooooo trots).

De trimsalon:
Uiteraard hoeft Tibbe nu nog niet getrimd te worden maar het leek mij en de eigenaresse van de trimsalon goed om hem vast eens kennis te laten maken met het 'honden-kapper-gebeuren'. Heel dapper stond hij op de tafel en liet zich van alles kanten bekijken en betasten. Nagels knippen? Geen punt. Douchen? Geen punt. Shampoo? Geen punt. Drogen? Geen punt. Het leek wel of hij steeds trotser op zijn pootjes ging staan. Nog wat parfum meneer? Dat leek mij persoonlijk wel erg ver gaan voor een hond, maar zijn oogjes leken gretig te zeggen: "Ja ik wil". Dus, vooruit maar geen punt. Mee naar huis? Wel een punt. Hij wilde blijven....

Groetjes Sandra Lange.


Terug naar inhoudsopgave.

Elvie steekt haar neus ergens in.


Een maand geleden, ergens in april kwam Elvie, onze jongste teckel binnen met allemaal bulten op haar neus en daar had ze duidelijk veel last van. Even gegoogeld en we zagen allemaal plaatjes van honden met een neus vol bulten, die door aanraking met de plant berenklauw waren ontstaan.... We hebben al jaren van deze planten in een hoek van de tuin, maar nog nooit had één van onze teckels daar wat door opgelopen. Nu waren de planten nog laag met blad en daardoor heeft Elvie haar neus erin kunnen steken, als de planten de groei erin hebben worden ze hoog en geen teckel kan bij het blad komen. Aanraking van het blad met zonlicht veroorzaakt blaren op de huid en dat kan bij mens en dier nare gevolgen hebben. Er werd ons aangeraden brandzalf op haar neus te smeren of honingzalf, nou had ik die laatste nog in huis omdat ik dat bij Amber op haar litteken van de buikoperatie moest smeren. Maar Elvie smeerde die zalf overal aan af, de bank en haar kleedje, dus dat was echt geen optie en zonder zalf zou het toch wel genezen. Dat heeft best lang geduurd voordat het helemaal over was en zelfs nu zie je nog wat gedoe op haar neus. Ik heb in de tuin de berenklauwen met een groen gaashekje afgeschermd om te voorkomen dat het nog een keertje gebeuren kan. Dus als je jouw hond in de lente uitlaat op plekken, waar deze berenklauwen groeien, kan je hond ook met een opgezwollen neus vol bulten thuis komen en dan weet je waar het van komt....

Sonja Hiemstra.


Terug naar inhoudsopgave.

Het grootste geluk is klein geluk.


Slochteren, 28 april 2016

Vandaag is het precies 9 jaar geleden dat Andy in ons leven kwam via foto's van de website van het Phaedrahiem. Het was 2007 en dat was het jaar waarin ik zou gaan trouwen met Ali, de man van mijn dromen, en waarin we naar Slochteren zouden gaan verhuizen om daar ons eigen restaurant te gaan beginnen. "Wanneer het doorgaat in Slochteren wil ik heel graag weer een hondje", zei ik tegen Ali. En zo gebeurde het ook...

Die dag waren we bij een kennel voor een draadhaar hondje geweest en natuurlijk zijn alle puppy's lief maar ik vond moederhond toch wel erg groot en ook deze schattige puppy's zouden zo groot worden. De pups deden me denken aan teckeltjes en omdat we vroeger thuis ook een teckeltje hadden gehad, wist ik ineens zeker dat ik "gewoon" weer een teckeltje wilde! En zo kwamen we op de website van Sonja terecht: Koosje had een nestje met twee reutjes en twee teefjes en er was nog één reutje beschikbaar. Zelf kon ik vanaf de foto's niet goed kiezen tussen Abel en Anders (eigenlijk wilde ik ze wel allebei) maar Ali wist het zeker, het moest Anders worden. Toen we Sonja belden, bleek dat Anders ook het reutje was dat nog beschikbaar was en we konden gelijk de volgende dag komen kijken.

De volgende dag kwamen we om drie uur aan in Engelum bij een idyllisch boerderijtje op het Friese platteland, het was een prachtige voorjaarsdag en in een tuin vol bloemen ging ik op de grond zitten en werd onmiddellijk omringd door drie volwassen teckeltjes en drie puppy's. Toen kwam het vierde puppy aanwaggelen, duwde z'n broertje en zusjes opzij en ging op mijn schoot liggen. Alsof hij wilde zeggen: "Ga opzij, die is van mij!" Het was alsof ik de hoofdrol speelde in een film toen bleek dat dit Anders was, het hondje waar we voor waren gekomen. Het is mijn mooiste herinnering ooit!

Een paar dagen later vertrok Ali voor vijf weken naar Iran, zijn geboorteland waar hij voor het eerst na 21 jaar weer naar terugkeerde, en nog een paar dagen later haalde ik Andy (zoals we hem gingen noemen) op uit Engelum. Mijn Engeltje uit Engelum noemde ik hem en ik ben hem ook altijd zo blijven noemen. Deze vijf weken zonder Ali duurden eindeloos lang, maar het waren ook mijn eerste vijf weken samen met Andy en die duurden daarom ook eindeloos lang. In mijn herinnering heb ik vijf weken lang niks anders gedaan dan me bezig houden met mijn kleine puppy en onze band is daardoor zo ongelooflijk hecht geworden. Na vijf weken kwam Ali weer veilig terug uit Iran en voegden we ons met z'n drieën tot een warm geheel. In augustus van dat jaar trouwden we en in oktober verhuisden we inderdaad naar Slochteren om in de winter van 2008 ons restaurant te openen.

Tijdens de periode van de verbouwing viel ik vaak al tijdens het acht uur journaal in slaap, samen met Andy op de bank, en dan bleven we samen slapen tot Ali (vaak na middernacht) klaar was met klussen. Zo werd onze band nog hechter en lang nadat de verbouwing klaar was, ging ik nog vaak naar beneden als ik niet kon slapen om samen met Andy op de bank verder te slapen. Na twee jaar kwam teckeltje Tobias (Sonny Ciske van het Phaedrahiem) erbij en was ons "gezinnetje" compleet. "Mijn kinderen zijn in de Hemel gebleven", zeg ik soms wel eens maar ik had inmiddels twee Engeltjes uit Engelum en mijn lijfspreuk was en is dan ook: het grootste geluk is klein geluk.

Vandaag is het helaas ook precies 10 weken geleden dat we Andy hebben begraven, hij is net geen negen jaar oud geworden. Rob de Nijs zingt erover naar een tekst van Belinda Meuldijk, nadat zij hun hond hebben verloren: Mensen zeggen dat het went, maar niemand zegt wanneer, dus ik leef met de dag en jij sterft telkens weer... Er is weinig dat echt troost biedt, behalve muziek. John Denver zingt in één van zijn vele prachtige liedjes: there are those who are friends from our Heavenly Home en bij Andy had ik inderdaad het gevoel dat dat de enige juiste omschrijving was, ik heb dan ook zielsveel van hem gehouden en zal dat ook altijd blijven doen!

Saskia Meijer.


Terug naar inhoudsopgave.